De keuze is reuze

  • door

Soms is het beter om geen keuze te krijgen, daar ben ik inmiddels van overtuigd. Het was de dag na de MRI en het onderzoek onder narcose. ‘S ochtends werd ik gebeld met de mededeling dat er een afspraak met mijn arts ingepland was aan het einde van de middag. Geheel tegen de verwachtingen in, want mij werd een dag eerder verteld dat ik de uitkomst telefonisch zou horen. Flexibel als we inmiddels waren geworden pikte ik Tom snel op bij zijn werk en reden we wederom naar Groningen.

In de spreekkamer aangekomen deelde mijn arts mede dat uit de MRI bleek dat de tumor ongeveer 1,5 cm in mijn baarmoederhals gegroeid was. Dit betekende dat op dat moment van chemo of bestraling geen sprake was. Een operatie was voldoende om de kanker uit mijn lijf te krijgen. Dit was goed nieuws! Die ochtend was ik besproken tijdens het multidisciplinair overleg. Onze kinderwens heeft vanaf het begin meegewogen in de besluitvorming van de artsen. Uiteraard stond mijn overleving voorop, maar waar ze konden hielden ze er wel rekening mee.

Tijdens het overleg hebben ze met elkaar geconcludeerd dat de tumor ver genoeg van de baarmoeder af lag om baarmoeder besparend (Radicale Trachelectomie) te kunnen opereren. Ook al was dit niet de standaardingreep bij een tumor van 3 cm, de artsen schatten het risico klein genoeg in om het toch te willen doen. Mocht tijdens deze operatie toch blijken dat de kanker al verder was dan gedacht, dan zouden ze zonder verder overleg alsnog alles verwijderen. In dat geval zou ik dus zonder baarmoeder wakker worden.

De standaardoperatie, de Wertheim-Meigs, was natuurlijk ook een optie. Deze operatie zou nog altijd de voorkeur hebben als de keuze aan de artsen was. Voor beide operaties gold dat het grote operaties waren waar een lang herstel voor stond. Zo’n 8 tot 10 weken zeker. Waar de keuze ook op viel, ze zouden hoe dan ook tijdens de operatie lymfeklieren, mijn baarmoederhals en mijn vaginatop verwijderen. Koos ik voor de Wertheim Meigs, dan kwamen daar nog steunweefsel (van de baarmoeder) en mijn eileiders bij. Ze zouden ruim opereren om de kans te vergroten dat ze alle kankercellen zouden verwijderen.

Bij beide opties zag het zelf krijgen van kinderen er niet rooskleurig uit. Koos ik voor de Wertheim Meigs, dan zou het alleen via draagmoederschap mogelijk zijn om biologisch eigen kinderen te krijgen. Koos ik voor de Trachelectomie, dan schatten ze de kans dat ik nog zelf kinderen zou krijgen in op ongeveer 10%. Deze cijfers waren een schatting, want dit is niet officieel bijgehouden. Er waren hoe dan ook bij de fertiliteitsarts die we eerder spraken in het UMCG maar weinig gevallen bekend waarbij na een Trachelectomie een geslaagde  zwangerschap volgde. Mijn eierstokken kon ik in beide gevallen sowieso behouden, waardoor ik in principe niet in de overgang zou moeten komen. Ik zou dan dus ook nog zelf eitjes blijven aanmaken.

Mijn arts had veel te vertellen die middag, dus bij deze twee opties bleef het niet. Ze vertelde dat ik mogelijk ook nog in aanmerking kwam voor een experimentele behandeling met chemotherapie bij het Antonie van Leeuwenhoek (AvL) ziekenhuis in Amsterdam. Ze zouden dan proberen door middel van chemotherapie de tumor dusdanig te verkleinen dat ik uiteindelijk slechts een klein stukje van mijn baarmoederhals zou moeten laten verwijderen (conisatie). Als dit zou lukken zou dat de kans op het krijgen van kinderen aanzienlijk vergroten. De dag ervoor had de mannelijke gynaecoloog hier ook al iets over gezegd. Hij zei erbij dat ik deze optie in ieder geval moest overwegen, omdat het een mooie kans was.

Ik luisterde naar het verhaal van mijn arts, maar het leek net alsof het ineens niet meer over mij ging. De feiten nam ik in mij op, maar ik kon het gewoon niet voor mij zien. Ik aan de chemotherapie? Chemo. Toch kon ik na dit gesprek niet anders dan dit serieus overwegen. Ik moest mij proberen een voorstelling te maken van de opties die mij zojuist waren gepresenteerd. Ik mocht zelf beslissen welke optie voor mij het beste voelde. Wilde ik een zo groot mogelijke kans om dit te overleven of stelde ik onze gezamenlijke kinderwens voorop? Met de nadruk op gezamenlijk, want het was niet alleen mijn eigen toekomst waar het hier over ging. Ik wist dat de artsen alle opties als veilig genoeg beschouwden, maar dit voelde voor mij toch als een keuze tussen (nieuw) leven en dood.

Volgende blog

Deel dit bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *