Het hoge noorden: deel 2

Augustus 2019

Hoeveel tijd hebben we? Eindelijk kreeg ik een antwoord op de vraag die al sinds de diagnose door mijn hoofd had gespookt. Ik had nog veel meer vragen, maar dit was wel de belangrijkste. Ik had op dit punt nog steeds het gevoel dat de kanker zo snel mogelijk uit mijn lijf moest. Dat als ik iets te fanatiek zou bewegen stukjes kanker los zouden schieten en zich zouden hechten aan andere organen in mijn lichaam. Dan zou het misschien wel van de een op de andere dag te laat kunnen zijn.

De gynaecoloog die ik zojuist voor het eerst had ontmoet stelde mij gerust. We hadden nog wel even de tijd. Een aantal weken. De kanker zat er immers ook al zeker een paar maanden. Groei of uitzaaiing van de tumor op korte termijn was niet aannemelijk. Ondanks dat ik op dit punt niet heel veel vertrouwen had in mijn lijf vertrouwde ik wel gelijk op haar woorden. Hoe dit precies kwam weet ik niet. Misschien omdat je je op zo’n moment vastklampt aan alle beetjes hoop. Of omdat ik simpelweg geen andere keuze had dan te vertrouwen op hen die ervoor hadden gestudeerd.

Ze was nog niet zo oud, mijn arts, ergens eind 30. Ik voelde gelijk een klik met haar. Ze bleef professioneel zonder afstandelijk te worden en ze nam de tijd voor ons. Tijdens dit gesprek gaf ze vooral technische uitleg over de verschillende behandelmogelijkheden en we kregen de gelegenheid om vragen te stellen. Ook kreeg ik weer een echo. Voor zover ze nu kon inschatten had ze de indruk dat de tumor relatief ver van de baarmoeder lag. Als dit meeviel achtte ze het niet onwaarschijnlijk dat ze zouden kunnen opereren zonder de baarmoeder te verwijderen. Of dit echt het geval was moest blijken uit een MRI. Ik vond het idee dat mijn baarmoeder bleef zitten spannend.

Omdat op dit punt alles nog steeds onzeker was moesten we alle verschillende scenario’s doornemen. Radiotherapie en eventueel chemotherapie als de tumor toch te groot bleek om te opereren. Radiotherapie als na een operatie toch uitzaaiingen werden gevonden. Baarmoederbesparend of toch rigoureus opereren. En dan de kinderwens. Deze zou nog een hele tijd als een rode draad door dit ziekteproces lopen. Als ik gelijk radiotherapie zou krijgen zou ik hoe dan ook onvruchtbaar worden. Mijn eierstokken en mijn baarmoeder zouden na bestraling niet meer functioneren. Als na een operatie zou blijken dat ik toch nog radiotherapie nodig had zou hetzelfde gebeuren. Dit betekende dat we nu al moesten nadenken over het veiligstellen van mijn eitjes. Als de uitkomsten van de MRI-scan en het onderzoek onder narcose meevielen kon ik mijn eitjes laten invriezen na een spoed-IVF behandeling.

Eitjes. Eierstokken. Onvruchtbaarheid. IVF. Radiotherapie. Chemotherapie. Had ik al IVF gezegd? In iets meer dan een uur tijd werden we overspoeld met informatie over zaken waar we nooit over na hadden gedacht. Althans niet in relatie tot onszelf. En nu ineens móesten we er wel over nadenken, en snel ook. Ze kon voor ons een afspraak maken met een fertiliteitsarts. We stemden in. Omdat ze wist dat dit ons allemaal niet in koude kleren zou gaan zitten bespraken we ook de mogelijkheid voor gesprekken met een maatschappelijk werker. Ook dat leek ons geen slecht idee.

Omdat we zo ver weg woonden hadden ze zoveel mogelijk alle afspraken op één dag gepland. We vinkten deze dag een bezoek aan mijn arts, de verpleegkundige, de anesthesist en de prikpoli af. De kankerbingokaart was vol voor vandaag. Evenals mijn hoofd.

 

Volgende blog

Deel dit bericht

4 reacties op “Het hoge noorden: deel 2”

  1. Mooi gezegd! Zaken waar je noodgedwongen mee bezig moet en beslissingen die je moet maken terwijl je hoofd met zaken op de voorgrond bezig is. Heel lastig! Ben nu al weer benieuwd naar de volgende blog!

    1. Wow Silke, wat schrijf je mooi, zit je wel in het goede beroep?😉
      Ik kan me inderdaad nog goed herinneren dat je op het werk destijds zei, dat je over zóveel dingen na moest denken en ook beslissingen moest nemen. Niet te doen toch in zo’n situatie!

      Dikke knuffel van Monique😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *